Τρίτη αποστολή στα Ιεροσόλυμα: ιστορική ομολογία μπροστά στην κάμερα

«Εγώ ανάβω και τα δύο καντήλια»

Έφτασα στα Ιεροσόλυμα αργά το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου. Την επόμενη μέρα επικοινώνησα με τον Αρχιεπίσκοπο Ισίδωρο και του ζήτησα να συναντηθούμε στο ξενοδοχείο «Notre Dame», όπου διέμενα. Το ραντεβού ορίστηκε στις 7 μ.μ. Μόλις έφτασε, ανεβήκαμε στον δεύτερο όροφο, στην αίθουσα συσκέψεων. Τοποθέτησα κάμερα μπροστά του και μια ψηφιακή συσκευή καταγραφής ήχου.

Εκεί, χωρίς καμία προσυνεννόηση ή συμφωνία τι και πώς θα τον ρωτήσω, προχώρησα στην πρώτη καταγεγραμμένη μαρτυρία-ντοκουμέντο για τον τρόπο που δημιουργείται το «θαύμα του Αγίου Φωτός».

Η στιγμή της καταγεγραμμένης αποκάλυψης

Η κάμερα κατέγραφε. Η συζήτηση είχε φτάσει στο κρισιμότερο σημείο της. Απέναντί μου βρισκόταν ο άνθρωπος που, λόγω της θέσης του, έμπαινε στον Πανάγιο Τάφο πριν από την τελετή και τοποθετούσε την κανδήλα. Ο Ισίδωρος είχε ήδη εξηγήσει πόσο χρόνο παρέμενε μέσα. Απέμενε όμως το καθοριστικό ερώτημα: τι έκανε αφού την τοποθετούσε;

– Πόση ώρα μένετε μέσα στον Πανάγιο Τάφο;
– Περίπου ένα λεπτό, για να αφήσω την κανδήλα.
– Και αφού τοποθετήσετε την κανδήλα, τι κάνετε;

Στο σημείο αυτό χαμογέλασε.

– Αυτό πρέπει να το πούμε μπροστά στην κάμερα;
– Αν είναι η αλήθεια, να το πούμε. Γιατί να μην το πούμε;
– Δεν ξέρω αν είναι σωστό να ειπωθεί αυτή η μαρτυρία. Επειδή φέρω μια υπεύθυνη θέση στον ναό, δεν θα ήθελα να θίξω το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών. Δεν θα ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες.
– Τότε λοιπόν, ας σας ρωτήσω εγώ: Μπαίνετε μέσα και ανάβετε την κανδήλα πάνω από τον Πανάγιο Τάφο, για να τη βρει αναμμένη ο Πατριάρχης. Είναι έτσι ή όχι;
– Έτσι είναι.
– Ανάβετε και το καντήλι των φυλάκων;
– Ναι, είναι δύο οι κανδήλες.
– Το ανάβετε και αυτό;
– Ναι.

Ο διάλογος κράτησε ελάχιστα, αλλά η σημασία του ήταν ιστορική. Για πρώτη φορά, ο Ισίδωρος επιβεβαίωσε μπροστά στην κάμερα ότι, προτού εισέλθει ο Πατριάρχης στον Πανάγιο Τάφο, ο ίδιος ανάβει τόσο την κανδήλα που μεταφέρει και τοποθετεί όσο και την κανδήλα των φυλάκων.

Δεν επρόκειτο πλέον για πληροφορία, εκτίμηση ή ανώνυμη μαρτυρία. Ο άνθρωπος που εκτελούσε αυτή την πράξη την περιέγραφε και την επιβεβαίωνε με τα δικά του λόγια. Η προφορική παραδοχή που είχα ακούσει είχε πλέον μετατραπεί σε καταγεγραμμένο ιστορικό τεκμήριο.

Η κρίσιμη απάντηση ήταν μόλις δύο λέξεις:

«Έτσι είναι».

Ήταν λίγο μετά τις 8, όταν αποχαιρέτησα τον Ισίδωρο. Εκείνος πήρε τον δρόμο προς την παλιά πόλη. Εγώ προς το… πουθενά. Ήταν τόσο μεγάλη η ένταση και το βάρος που είχε αφήσει στους ώμους μου ο Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως, που πρέπει να περπάτησα για ώρες στην –άγνωστή μου– σύγχρονη πόλη. Είχα βρει και είχα τεκμηριώσει την αλήθεια, αλλά δεν περίμενα ότι το συναίσθημα που θα ένιωθα θα ήταν ξένο με τις λέξεις χαρά, νίκη ή «παγκόσμια αποκλειστικότητα», με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Ναι, η αλήθεια με είχε λυτρώσει από την τυραννία ενός «θαύματος» ή, σε πιο απλή γλώσσα, μιας σπαζοκεφαλιάς που βίαζε τη λογική μου από τα πρώτα χρόνια της νιότης μου, και επιπλέον έβλεπα να επηρεάζει και, κυρίως, να φανατίζει εκατομμύρια ανθρώπους. Ένας απόλυτος παραλογισμός που έφτανε στα όρια της μισαλλοδοξίας, ξένος με την Ορθοδοξία, ξένος με τον Χριστό. Κοντά σε όλα αυτά σκεφτόμουν τους Αγιοταφίτες. Όχι μόνο όσους μου αποκάλυψαν την αλήθεια, αλλά και όσους αρνήθηκαν να μου μιλήσουν όταν τους ρωτούσα το απλό: «Είναι θαύμα;» Ακόμα και όσους με «συμβούλεψαν» να μην την αποκαλύψω. Όλους.

Ο φόβος, η συνήθεια, η ανασφάλεια, ακόμα και η αίσθηση του ξεχωριστού, η οποία απορρέει από ένα «θαύμα» που συμβαίνει στον ιερό χώρο που υπηρετούν, είναι ανθρώπινες αδυναμίες που ζητούν κατανόηση. Και τη δική μου την έχουν. Εκείνοι που δεν την έχουν είναι οι εξουσιομανείς και οι επαγγελματίες της παραπλάνησης. Και η γραμμή ξεκινάει από τον πονηρό λαϊκό, που πουλάει το «θαύμα» έχοντας οικονομικό συμφέρον, και φτάνει έως τις κορυφές της εκάστοτε ιεραρχίας, που αντλεί από αυτό τεράστια δύναμη, σ’ ένα πλαίσιο αλαζονείας και άκρατης φιλοδοξίας. Στη βάση όλων αυτών είναι το ψέμα. Και στο τέλος, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται ύπουλα ο λεγόμενος θρησκευτικός τσαρλατανισμός. Η πληγή του χριστιανισμού και κάθε θρησκείας.

Όλα αυτά σκέφτηκα σ’ εκείνον το βραδινό περίπατο. Πώς η Αδελφότητα θα βγει πιο ενωμένη και δυνατή από τη δοκιμασία της αποκάλυψης, και πώς αυτή θα λειτουργήσει σαν ανάχωμα στους υποκριτές και τους αγύρτες.

Το πρωί της επόμενης μέρας συνάντησα έναν καλό φίλο που μου στάθηκε σύμβουλος και οδηγός στις τρεις αποστολές μου. Γνώστης σε βάθος των εκκλησιαστικών θεμάτων και παρασκηνίων στο Πατριαρχείο. Του είπα τι έγινε την προηγουμένη.
Τινάχτηκε! «Έχεις τέτοιο υλικό στα χέρια σου και είσαι ακόμα εδώ;» Δεν κατάλαβα. «Τι εννοείς; Και πού να πάω;» «Να γυρίσεις γρήγορα στην Ελλάδα», μου είπε. Και συνέχισε: «Αυτό που έχεις είναι ατομική βόμβα και καλό είναι να μη μάθουν ότι την έχεις μέχρι να τη δημοσιεύσεις».
«Και αν τη μάθουν τι θα γίνει;» «Είναι ικανοί για τα πάντα…» Τον διέκοψα απότομα. «Μη συνεχίζεις. Αρνούμαι να δεχτώ πως άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Ιησού και στην προστασία των Πανάγιων Προσκυνημάτων είναι ικανοί να βλάψουν άνθρωπο».
Κούνησε το κεφάλι του.

Όπως αποδείχθηκε, και θα δούμε στη συνέχεια, κάποιοι ήταν αποφασισμένοι να με βλάψουν.